Australia: problemy Aborygenów
24 września 2007
W 1986 roku liczba rdzennych mieszkańców wynosiła 228 tysięcy. Ich tłum wciąż maleje. Powodem spadku jest przede wszystkim przypadek ekonomiczna Aborygenów, w dużym stopniu gorsza niż pozostałej ludności Australii - wskaźnik bezrobocia jest sześciokrotnie wyższy, a przeciętne zarobki dwukrotnie niższe niż przeciętna krajowa.
Najstarsza, bo mająca 20 000 lat sztuka Aborygenów, naturalistyczna: obrazująca ludzi, rośliny, zwierzęta i ta abstrakcyjna, w pewnej mierze zagubiona w koncentrycznych kółkach, literach „u”, zwykłych kreskach; rytualne tańce; wskrzeszanie ognia za pomocą patyków – tego oczekują turyści wybierający się do Australii. Dzięki wielu publikacjom Australia staje się ekscytująca, zostaje jej nadany osobliwy podmuch starożytnych cywilizacji bez dozy kolonializmu. aczkolwiek świat wygląda inaczej.
Rodzima ludność Australii stanowi w wielkich miastach niewielki odsetki Aborygen na ulicach Sydney, Melbourne azaliż Adelajdy (Adelaide) to rzadkości. Na ślady rdzennej kultury wolno napotkać w sklepach z pamiątkami, które oferują bumerangi, obrazy i muzyczne instrumenty. właściwie w Australii nie ma plemion, które prowadziłyby schematyczny moda życia. Przy tym należy odnieść uwagę, iż społeczność Aborygenów jest niejednolita, a ich rozmaitość widoczna jest głównie w sposobach przetrwania, kulturalnych obrzędach azaliż języku. społeczność rodzima Australii jest identyfikowana w oparciu różnic geograficznych i stąd powstały grupy:
Skąpe pozostałości australijskiej kultury i wymierające plemiona Aborygenów są następstwem sekwencji zdarzeń trwających od 1700 r. aż do połowy XX wieku. niebawem po procesie kolonizacji, rdzenna ludność Australii została zaatakowana przez białych emigrantów na południowych terenach kontynentu. Duża część tubylców nie przetrwała fali nowych chorób, takich jak grypa azaliż przeziębienie.
Obecnie pojednanie z autochtonami to ważna część australijskiego życia politycznego. Gorące dyskusje mnożą się – brakuje oficjalnych, publicznych przeprosin rządu Australii na rzecz faktycznie zwanej „okradzionej generacji” Aborygenów („Stolen Generation”), jak w podobny sposób socjalnych dodatków, które przeznaczone byłyby planowo na rzecz rodzimej ludności.
Gdy Long Jack Phillipus, w wieku 12 lat, wyszedł z ogromnej Pustyni Gibsona w 1934 roku i ujrzał po cios największej rangi białych ludzi, zrozumiał poprzednio wtedy, iż nie ma żadnych praw. przez dekady musiał akceptować widok rodaków walczących o obywatelstwo, potem władze w Canberze promowały samodestrukcję jego ludzi. Ostatnio, w wieku lat 75, zobaczył jak ranga raptem odwrócił ruski proces Jego dom to silnik Australii - spieczone słońcem Papunya - 270 kilometrów od regionalnego główny punkt Alice Springs i mniej więcej 100 kilometrów od najbliższej cywilizowanej drogocenny podobnie jak inne miasta w dzikich zakątkach kontynentu, Papunya została włączona w latach 50. przez ranga do programu racji żywnościowych, a mieszkańcy wciąż mają poczucie "bycia tematem tabu". aczkolwiek plastikowe butelki, porzucone samochody, choroby cywilizacji jak nałogi, przymus w rodzinie, a w podobny sposób problemy zdrowotne i nieobecność edukacji – narastają w wyizolowanym społeczeństwie autochtonów.
W połowie sierpnia parlament przyjął hipoteza ustawy „The Northern Territory Emergency Response Bill”. Wśród wielu punktów hipoteza nakazuje, aby jedna druga pensji obywateli pracujących była przekazywana na strawa Na Aborygenów, których dzieci nie będą uczęszczać do szkoły zostaną nałożone grzywny. hipoteza przewiduje w podobny sposób zakaz rozpowszechniania alkoholu i pornografii na terenach zamieszkiwanych przez Aborygenów. prócz tego ranga weźmie w 5-letnią dzierżawę obszar aborygeńskich w zastępstwie Katalizatorem takich działań władz był meldunek ustalony przez ranga Północnego Terytorium Australii, kto ujawnił wykorzystywania seksualne i zaniedbywania w wychowywaniu dzieci w rodzimych społecznościach. aliści sama rozporządzenie idzie dalej niż tylko ochrona dzieci. Krytycy nazywają takie cudo powrotem rządu do wychowawczej polityki pozbawiającej Aborygenów swoich praw, która w prostej linii prowadzi do rasizmu.
Projekt ustawy dotyczy 73 miast, wszystkie są w większości zamieszkane przez Aborygenów i aktualnie są ich własnością. aczkolwiek nowe rozporządzenie zmieni tę sytuację, skoro rozporządzenie własności do gruntów, a nawet do lokalnych pasów startowych na rzecz samolotów i uwzględnić wody przejmie ranga
Premier Australii, John Howard, podkreślił, iż oskarżenia o działania rasistowskie nie dokonać zmiany jego zdania: nowe rozporządzenie wejdzie w obecność i nie ma dowodów na to, aby podlegało Aktowi Dyskryminacji Rasowej („Racial Discrimination Act”).
Aborygeni nadal mają w pamięci politykę, z której tylko oficjalnie zrezygnowano w 1969 roku, a która spowodowała, iż ich dzieci ówczesny zabierane od rodziców brutalnie i wcielane w rodziny białych osadników. W ten sposób powstała „Skradziona Generacja”(„Stolen Generation”). otóż przywódcy rdzennej społeczności mają za złe swoim białym rządzącym, iż pies z kulawą nogą ich nie poinformował o nowej ustawie, ranga Północnego Terytorium z nimi nie rozmawiał, a o całym projekcie dowiedzieli się dopiero z mediów.
„Australia to wymarzony kontynent do eksploracji turystycznej. iks przypuszczalnie tam znaleźć coś ciekawego. Nie należy się w tym celu zapuszczać z dużej odległości Baza turystyczna jest świetnie przygotowana do każdej formy wypoczynku” – taką czy też podobną opinię wolno dostrzec na stronach wielu biur podróży zachęcających do wyprawy na kontynent kangurów, misiów koala i krokodyla Dundee.
Prawdziwych Aborygenów i ich problemy dnia codziennego wolno podpatrywać w specjalnych rezerwatach. aczkolwiek nawet tam potrzebne jest specjalne zezwolenie, na które nie ma co liczyć wędrownik O prawdziwym losie rdzennej ludności Australii, która ma większe rozporządzenie do tej ziemi niż iks inny, informują organizacje pozarządowe takie jak Reconciliation Australia. To dzięki nim wolno odgadnąć prawdziwy malarstwo Australii, poprzednio nie taki rajski, a właściwie przygnębiający. To dzięki nim słyszymy w podobny sposób głos rdzennej ludności jak i tej białej. Obie strony są gotowe do pojednanie i obie strony czekają na jedno proste, aliści ileż znaczące wyraz „przepraszam” ze strony rządu.